Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2009

Πρέβεζα




Αφιερωμένο στο korinoskylo

Θάνατος είναι οι κάργιες


που χτυπιούνται στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια,

θάνατος οι γυναίκες που αγαπιούνται

καθώς να καθαρίζανε κρεμμύδια.



Θάνατος οι λεροί κι ασήμαντοι δρόμοι,

με τα λαμπρά μεγάλα ονόματά τους,

ο ελαιώνας γύρω η θάλασσα κι ακόμη

ο ήλιος θάνατος μες στους θανάτους.



Θάνατος κι ο αστυνόμος που διπλώνει

για να ζυγίσει μια ελλειπή μερίδα,

θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι

κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.



Βάσις φρουρά εξηκονταρχία Πρεβέζης.

Την Κυριακή θ' ακούσουμε την μπάντα.

Επήρα ένα βιβλιάριο τραπέζης,

πρώτη κατάθεσις..... δραχμαί τριάντα.



Περπατώντας αργά στην προκυμαία

"Υπάρχω" λες κι ύστερα "Δεν υπάρχεις".

Φτάνει το πλοίο υψωμένη σημαία.

Ίσως έρχεται ο κύριος νομάρχης.



[Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους


ένας πέθαινε από αηδία...


Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,


θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία]